Verhalen Deel 17 – ONDER HET ORGEL
Mijn oom was een vurig bewonderaar en bespeler van het kerkorgel. Zijn hele leven liep hij orgelconcerten en concours af. Zelf speelde hij ook op een zelfgemaakt orgel en was hij vaste organist in zijn eigen gereformeerde kerk.
Moderne muziek vond hij maar niets. Er gaat niets boven Johannes Sebastiaan Bach.
Op de dag van zijn overlijden speelt hij ‘s ochtends nog het orgel in de kerk. In de middag gaat hij wandelen met zijn vrouw, mijn tante. Ze hebben lekker gegeten en eenmaal thuis hoort mijn tante een harde klap. Hij is plotseling gevallen en ligt op de grond, een acute hartstilstand. Zo abrupt kan het leven eindigen.
In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat mijn oom een bijzonder mens was. Hij had zeer uitgesproken ideeën en zo stond hij ook bekend in de familie.
Een paar jaar terug sprak hij mij een keer aan op de familiedag en zei toen: “We moeten maar eens praten Jan want iemand moet toch ooit mijn uitvaart doen. Ik vertrouw het hele zooitje niet zo en jij bent dan nog in ieder geval familie. Dus nog een beetje te vertrouwen”. Ik keek hem aan en zei: “dat vat ik dan maar op als een groot compliment”.
Toen ik een paar weken later een gesprek had bij hen thuis begon mijn oom met een paar duidelijke statements. “Geen poespas, geen ellenlange verhalen, liever helemaal geen verhalen, die zijn vaak erg overdreven en niet waar”.
“Wat zou u dan het liefste willen?”, vroeg ik hem. “Nou, de kist midden in de kerk zetten en alleen orgelmuziek laten spelen door een paar van mijn orgelvrienden”.
“Dus geen kerkdienst?”, vroeg ik. “Nou, ja de dominee mag ook wel een paar woordjes zeggen maar niet teveel. En verder moet jij het maar een beetje aan elkaar praten”.
Zo gezegd, zo opgeschreven.
En nu is mijn oom plotseling overleden.
Als ik die dag binnenkom haalt mijn tante het wensenlijstje tevoorschijn.
Mijn jongste tante, de zus van mijn oom die bij het gesprek aanwezig is, stelt voor: “Is het geen mooi idee om de kist onder het orgel te plaatsen?” “En dan de stoelen allemaal omdraaien richting het orgel?”, haak ik in. Wij kijken elkaar met een glimlach aan. Mijn tante vind het ook een goed idee. Nu de dominee nog. En ja hoor, als de dominee die middag aanschuift aan de keukentafel stemt hij volmondig in. “Natuurlijk doen we dat, heel mooi”.
Op de dag van de uitvaart is de hele kerk omgebouwd en staan alle stoelen richting het grote orgel met de kist daaronder. Kerkorgelvrienden spelen een paar prachtige stukken van Bach. De dominee doet een klein woordje, zoals afgesproken. En ik start het welkom met een uitleg van bovenstaand verhaal. Iedereen is onder de indruk en is na afloop van mening dat we mijn oom hiermee recht hebben gedaan.
Een loftrompet op zijn leven, maar dan met het orgel.
