Verhalen Deel 16 – Waarom heeft u niet gehuild?
‘Mag ik u wat vragen?’, zegt Gijs van 11 tegen mij. ‘Ja, hoor, je mag alles vragen’, zeg ik.
‘Waarom heeft u niet gehuild?’, vraagt hij mij na afloop van de afscheidsceremonie en hij kijkt mij daarbij heel serieus aan met zijn heldere blauwe ogen. Ik ben even van m’n apropos. Zijn vader staat er naast, kijkt de lucht in en zegt: ‘Typisch Gijs, die stelt altijd de meest bijzondere vragen’. Gijs blijft mij ondertussen aankijken en wacht mijn antwoord heel serieus af.
‘Euh…ja, goede vraag Gijs, nou misschien heb ik niet gehuild omdat jouw oma niet mijn oma is….dus euh…als het wel mijn oma was geweest had ik zeker wel gehuild’, en kijk hem aan. Dat vindt hij blijkbaar een goed antwoord want daarmee is de kous af en loopt hij weer weg met zijn flesje chocomelk in de hand.
Na het afscheid geef ik hem nog een keer een hand en vraag ik hoe hij het heeft gevonden vandaag. Zijn antwoord is weer even helder: ‘Nou, niet leuk’. ‘Nee, dat begrijp ik wel’, zeg ik, ‘het is ook niet leuk’. ‘Vind je het wel fijn dat je erbij was?’, vraag ik nog. ‘Ja, dat vind hij van wel’.
Kinderen zijn een verademing. Ze maken over het algemeen voor de eerste keer in hun leven een overlijden mee. Meestal van opa of oma. En kinderen stellen altijd de meest heldere vragen waarbij je meestal denkt: ‘ja, waarom is dat eigenlijk zus? Of tja, waarom doe ik dit eigenlijk zo?’
